امروز با شکوهترین روز هست روزی که آفریدگار تو را به جهان هدیه داد

 و من میترسم به تو تبریکی بگویم که شایسته تو نباشد

به زمین خوش آمدی فرشته ی مهر و زیبایی

تولدت مبارک

شیوه پیغمبر است...

 ورنه هر گبری به پیری می شود پرهیزگار

پ.ن:سلام خدمت دوستای عزیز...خوبین؟؟ ایشاالله که سلامت باشین

پ.ن:امروز بعد از مدت ها ( فکر کنم ۲ یا ۳ سال) دارم اهنگ های داریوش عزیززززم رو گوش میکنم

پ.ن:فقط کسایی میفهمن که داریوش چه حالی  میده که مثل من عااااااااااااااااااااااااشقش باشن

پ.ن:تقدیم به همه دوستدارای داریوش عزیز

پ.ن:جوانی شمع ره کردم  که جویم زندگانی را
نجـستم زندگانی را   و گم کردم  جوانی را

 او جانشين همه نداشتنهاست

 نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است

 اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند

 و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد

 تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی

 ای پناهگاه ابدی

 تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی

 چه زیبا بود آن لحظه ای که خدای یکتا نگاه هایمان را برای با هم بودن گره ای ناگسستنی زد

سومین سالگرد پیوند عشقمان مبارک.

هروز با شوق دیدنت چشم میگشایم و وقتی تو را در کنارم میبینم دوست دارم بارها و بارها در برابر معبود زانو بزنم و سجده شکر کنم که چون تویی را به من هدیه داد
سالروز آغاز با هم بودمان مبارک

عزیزم آهنگ صدایت زیبا ترین ترانه زندگیم
نفس هایت تنها بهانه نفس کشیدنم و وجودت تنها دلیل زنده بودنم است
پس با من بمان تا زنده بمانم ، سالگرد عشقموووووووووووون مبارک

پ.ن: مژده جاااان ..... عززززیزززززم عاشقانه عاشقانه دوووووووست دارم

پ.ن:اغاز ۳ سالگرد عشقمون مبااااااااااااااااااااااااااااااااااارک

پ.ن:ایشاااالله همیشه کنار هم خوشبخت باشیم 

چند سالی است که من می گریم
در پی تسکینم

ولی ای کاش کسی می دانست
چند دریا
بین ما فاصله است
من و آرام دل غمگینم

.............................................

میان ابرها سیر می‌کنم

هر کدام را به شکلی می‌بینم

که دوست دارم

می‌گردم و دلخواهم را پیدا می‌کنم

میان آدم‌ها اما

کاری از دست من ساخته نیست

خودشان شکل عوض می‌کنند

بـرای اتـفـاق هـایی که نـمی افـتـد …

بـرای دستـی کـه نـگـرفـتم

بـرای اشکـی کـه پـاک نـکـردم

بـرای بـوسـه ای کـه نـبــود

بـرای دوسـتـت دارمـی کـه مـرده بـه دنـیـا آمــد

بــرای مـن کـه وجـودم نـبـودن اسـت

مــرا بـبـخـش …

.................................................

چه خوبه عاشقی اما فقط با تو...ببینم هر شب رویای چشماتو

چه احساس قشنگی من به تو دارم...چقدر خوبه که میدونی دوست دارم

چقدر خوبه که حالم رو تو میدونی...همه حرفامو از چشام تو میخونی

تو دلواپسی هام هستی کنار من...میدونم قدر این عشقو تو میدونی

چقدر خوبه که تو ارومی...چقدر خوبه همش تو جلو چشمامی

تو دنیامی...نفسهامی

چقدر خوبه که هر لحظه تو رویامی

نباشی میمیرم تو اوج تنهایی

چقدر خوبه که دوست دارم..نباشی دیگه دنیا بی تو دلگیره

چشام هر شب توی خوابم سراغ چشمای نازتو میگیره

آب مي خواهم، سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند
خود نمي دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!
خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند
دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام
عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم
بس کن اي دل نابساماني بس است کافرم! ديگر مسلماني بس است
در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ي مردم شدم
بعد ازاين بابي کسي خو مي کنم هر چه در دل داشتم رو مي کنم
نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست
بت پرستم،بت پرستي کار ماست چشم مستي تحفه ي بازار ماست
درد مي بارد چو لب تر مي کنم طالعم شوم است باور مي کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن!
من نمي گويم که خاموشم مکن من نمي گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش من نمي گويم مرا غم خوار باش
من نمي گويم،دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شيرين! شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما ياري نبود قصه هايم را خريداري نبود!!!
واي! رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود
از درو ديوارتان خون مي چکد خون من،فرهاد،مجنون مي چکد
خسته ام از قصه هاي شوم تان خسته از همدردي مسموم تان
اينهمه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلي،کسي مجنون نشد
آسمان خالي شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويي از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دورو پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!
هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:
" ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"

استاد شهریار.

.

.

پ.ن: بی هیچ منظوری این متنو نوشتم

پ.ن: راستی سلاااااااااااااااااااااااااااااااام عزیزم

پ.ن: دوست دارم مژده جون من..خیلی عشقی فدات شم